zou ik beginnen lopen en voetbal spelen, en leren koken
hoe je mama kookt en stoppen met eerlijkheid en roken
en toch tien kilo lichter zijn om mijn armen niet te haten
en je knuffels timen: drie seconden en dan loslaten
om jou alvast te leren laten gaan, zou ik aan je plakken
als vallend fruit en vogeljong, rollend van de takken
op de boom in onze tuin, als een laatste zomerdag,
en niet als een reddingsboot, medicatie, een 120 hartslag.
Ik zou cooler zijn, indifferent en met ervaring onaangeraakt,
zou ik weten hoe ik stop met wenen wanneer ik naakt
onder een jongen lig of ten minste stilletjes, in het geniep,
in zijn bed of in zijn leven alles kan aanvaarden en nooit te diep
voel of nadenk of vijf keer huilend bel naar moeke,
die me zegt dat hoe vaak ik dit ook keer, jij altijd zal zoeken
naar een uitweg of een noodknop of een laatste zoen
en een reden, voor mij, om het opnieuw te willen doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten