liefdesbrief #1: Louise

07/04/2025 

Louise and I talk about the weather for once. We had exhausted talking about ourselves. Above the steam of her hot soup, she asks me if I’m ever just right. Not too warm, not too cold. Just right. She says it isn’t possible; people are never that content. She calls it evolution.

But I think of last august. Of reading Joan Didion in France, my hands sticking of apple juice, the weather like warm water, like my mother’s hair. This new year’s, I went to the beach. I wore two coats and a scarf and as I hurt, I found my lovers eyes in the color of the sea. Just right.

My grandma puts jasmine lotion into her cracked hands and presses them down onto my wrists. In her sweet Mandarin, she tells me about autumns when I was little. How we stepped onto each leaf as we walked. The music of it all, the love. In the soft, wet, grass of time between life and sleep, I feel a tear onto my forearm as a jasmine petal loosening into tea. Just right.

I put my head on Louise’s shoulder. She smells of wiped tears and peachy laughter. Of the cigarette smoke of honesty, of the washed linen she let me sleep in that one winter: I’m not letting you alone right now, with which she meant ever.
Louise always wants to better herself. She picks conversations apart like fingernails. She calls me after every party, asking if she was good, if she behaved. She holds her blonde hair up and before she even asks, I hold her eye in the mirror, and I mean it, I mean it when I tell her: just right.

____

Louise en ik praten voor het eerst eens over het weer. Ik ken haar hart en zij mijn dromen, maar hier zijn we nog nooit gekomen. Boven de stoom van haar hete soep, vraagt ze me of ik ooit juist goed ben. Niet te koud, niet te warm. Juist goed. Ze zegt dat het niet mogelijk is; mensen zijn zelden zo content. Ze noemt het evolutie.

Maar ik denk aan vorige augustus. Aan Joan Didion lezen voor onze tent in Frankrijk, hoe mijn handen plakten van appelsap, het weer als warm water, als mama’s haar. Op nieuwjaar ging ik naar het strand. Ik droeg twee jassen en een sjaal en doorheen de pijn, zag ik tevergeefs zijn ogen in de kleur van de zee. Juist goed.

Oma smeert jasmijnzalf op haar gekreukte handpalmen en duwt ze op mijn polsen neer. In haar zoet Mandarijns vertelt ze me over herfst toen ik klein was. Hoe we op elk blaadje trapten terwijl we wandelden. De muziek ervan, de liefde. In de zachte, natte, grassige tijd tussen leven en slaap, voel ik een traan op mijn voorarm als een jasmijnblaadje smeltend in hete thee. Juist goed.

Ik leg mijn hoofd op Louise’s schouder. Ze ruikt naar weggeveegde tranen, naar lief gelach. Naar de sigarettenrook van eerlijkheid, naar het gewassen dekbed waarin ik mocht slapen die ene winter: Ik laat je nu even niet alleen. Waarmee ze bedoelde nooit. Louise wil haarzelf altijd beteren. Ze peutert conversaties los als vingernagels. Ze belt me na elk feestje om te vragen of ze flink was, of ze het goed deed. Leven, praten, zijn. Ze houdt haar blonde haren omhoog en voor ze het zelfs kan vragen, kijk ik doorheen de spiegel in haar ogen en ik meen het, ik meen het wanneer ik zeg: Juist goed.