07/04/2025
Louise and
I talk about the weather for once. We had exhausted talking about ourselves.
Above the steam of her hot soup, she asks me if I’m ever just right. Not
too warm, not too cold. Just right. She says it isn’t possible; people
are never that content. She calls it evolution.
But I think
of last august. Of reading Joan Didion in France, my hands sticking of apple
juice, the weather like warm water, like my mother’s hair. This new year’s,
I went to the beach. I wore two coats and a scarf and as I hurt, I found my lovers
eyes in the color of the sea. Just right.
My grandma puts jasmine lotion into her cracked
hands and presses them down onto my wrists. In her sweet Mandarin, she tells me
about autumns when I was little. How we stepped onto each leaf as we walked. The
music of it all, the love. In the soft, wet, grass of time between life and
sleep, I feel a tear onto my forearm as a jasmine petal loosening into tea. Just
right.
I put my head on Louise’s shoulder. She smells
of wiped tears and peachy laughter. Of the cigarette smoke of honesty, of the
washed linen she let me sleep in that one winter: I’m not letting you alone
right now, with which she meant ever.
Louise always wants to better herself. She picks conversations apart like
fingernails. She calls me after every party, asking if she was good, if she
behaved. She holds her blonde hair up and before she even asks, I hold her eye
in the mirror, and I mean it, I mean it when I tell her: just right.
____
Louise en ik praten voor
het eerst eens over het weer. Ik ken haar hart en zij mijn dromen, maar hier
zijn we nog nooit gekomen. Boven de stoom van haar hete soep, vraagt ze me of
ik ooit juist goed ben. Niet te koud, niet te warm. Juist goed. Ze
zegt dat het niet mogelijk is; mensen zijn zelden zo content. Ze noemt het
evolutie.
Maar ik denk aan vorige
augustus. Aan Joan Didion lezen voor onze tent in Frankrijk, hoe mijn handen
plakten van appelsap, het weer als warm water, als mama’s haar. Op nieuwjaar
ging ik naar het strand. Ik droeg twee jassen en een sjaal en doorheen de pijn, zag ik tevergeefs zijn ogen in de kleur van de zee. Juist goed.
Oma smeert jasmijnzalf
op haar gekreukte handpalmen en duwt ze op mijn polsen neer. In haar zoet Mandarijns vertelt ze me over herfst toen ik klein was. Hoe we op elk blaadje trapten
terwijl we wandelden. De muziek ervan, de liefde. In de zachte, natte, grassige
tijd tussen leven en slaap, voel ik een traan op mijn voorarm als een
jasmijnblaadje smeltend in hete thee. Juist goed.
Ik leg mijn hoofd op Louise’s
schouder. Ze ruikt naar weggeveegde tranen, naar lief gelach. Naar de
sigarettenrook van eerlijkheid, naar het gewassen dekbed waarin ik mocht slapen
die ene winter: Ik laat je nu even niet alleen. Waarmee ze bedoelde nooit. Louise wil haarzelf altijd beteren. Ze peutert conversaties los als
vingernagels. Ze belt me na elk feestje om te vragen of ze flink was, of ze het
goed deed. Leven, praten, zijn. Ze houdt haar blonde haren omhoog en voor ze
het zelfs kan vragen, kijk ik doorheen de spiegel in haar ogen en ik meen het,
ik meen het wanneer ik zeg: Juist goed.
